Początki Legendy
Polski herb, przedstawiający białego orła na czerwonej tarczy, jest jednym z najstarszych symboli narodowych w Europie. Jego historia sięga legendy o Lechu, założycielu Polski, który ujrzał białego orła gniazdującego na tle czerwonego zachodu słońca.
Według średniowiecznej kroniki, trzej bracia — Lech, Czech i Rus — wyruszyli ze swych ziem w poszukiwaniu nowych siedzib. Kiedy Lech dotarł na tereny dzisiejszej Wielkopolski, ujrzał na dębie gniazdo z białym orłem. Uznając to za znak, postanowił tam osiąść, a orzeł stał się symbolem jego ludu.
Ewolucja Przez Wieki
Era Piastów (966-1370)
Za panowania dynastii Piastów orzeł zaczął pojawiać się na pieczęciach i monetach. Przemysł II, koronując się na króla Polski w 1295 roku, oficjalnie przyjął orła jako symbol królewski.
Złoty Wiek (1569-1795)
W okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów orzeł był łączony z litewską Pogonią, tworząc charakterystyczny herb unijny. Ten okres przyniósł najbardziej ozdobne wersje orła, z koroną, berłem i jabłkiem.
Rozbiory i Odrodzenie (1795-1918)
Mimo rozbiorów, Biały Orzeł pozostał symbolem oporu i nadziei na odzyskanie niepodległości. Pojawiał się na sztandarach powstańców i w twórczości emigracyjnych artystów.
Współczesne Znaczenie
Dziś Biały Orzeł jest oficjalnym godłem Rzeczypospolitej Polskiej, symbolizującym ciągłość państwowości i ducha narodu. Jego wizerunek można znaleźć na dokumentach państwowych, mundurach i wszędzie tam, gdzie manifestuje się polska tożsamość.
Herb przeszedł wiele modyfikacji — od orła bez korony w okresie PRL, po przywrócenie korony w 1990 roku, co symbolicznie zamknęło epokę komunizmu i powrót do tradycyjnych wartości.